Legendy Chrześcijańskie Miast Polskich

Legenda, w odróżnieniu od baśni, zawiera w sobie ziarno historycznej Prady, a jeśli jeszcze jest to legenda chrześcijańska, z tego ziarna wyrasta piękne drzewko tęsknoty. Ono, choć korzeń ma stary, młodymi gałęziami sięgnie aż do nieba. Opowiadanie chrześcijańskiej legendy może być więc sposobem na podróż do nieba – jedną z najbardziej fascynujących, a jednocześnie śmiałych i pięknych jak baśń (...). Wszystko, co dobre i piękne, musi wyrosnąć ze zdrowego korzenia. Wyszukiwanie okruszyn historii, ubranych w tajemnicze, wzruszające i mądre opowieści, rozsiane po całej mapie Polski, to przygoda nie tylko dla Czytelnika, ale również dla autora. Pierwsze legendy z tego zbioru powstały na zamówienie Polskiego Radia. Przeczytane głosami wybitnych aktorów, wybrzmiały jak prawdziwe echo dawnych dziejów, tworząc żywe, barwne scenki sprzed lat. Wtedy zdecydowałam, że nazbieram ich więcej. W lekkiej, pogodnej stylizacji Sienkiewiczowskiego języka, mają nie tylko pouczyć i zabawić, ale także zagrać na najczystszych strunach polskiej duszy. Z radością oddaję je Wam do rąk…

Małgorzata Nawrocka

„Otóż kiedy król Bolesław Chrobry powracał z wyprawy na Ruś, zatrzymał się na malowniczym wzgórzu, potem Górą Starego Zamku zwanym, i zachwycił widokiem okolicy. A ponieważ i ze względów strategicznych miejsce to nadzwyczaj sposobne było, bo i rzeka dołem płynęła bystra, postanowił Bolesław wybudować tu właśnie warownię drewnianą, a przy niej kościół. Mijały lata, chat wokół warowni i kościoła przybywało, ludzi w chatach, również młyn na rzece u stóp wzgórza postawiono. A w tym młynie młynarzówna cudna jak malowanie dorastała, jako jedynaczka oczkiem w głowie i skarbem ojca swego będąc. Nie umiał jej też niczego odmówić stary młynarz - co jarmark, co kupiec obwoźny ze świecidełkami babskimi się trafił, zaraz kilka dukatów z ojcowskiego mieszka ubywało. Młynarzówna potem stroiła się w chacie, coraz nad rzekę biegnąc, żeby się przejrzeć w jej czystej wodzie, urodą własną i ozdobami nacieszyć. Im jednak więcej tych skarbów miała, im częściej w lustro wody patrzyła, tym się jej serce robiło twardsze i zimne jako te kamyki malowane z naszyjnika...”

fragment „Legendy o zatopionych dzwonach”